Waterschip – van wrak tot verhaal

Archeologie

De tentoonstelling Waterschip – van wrak tot verhaal laat onderzoek van maritiem archeologen van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) en studenten van de Veldschool Scheepsarcheologie Flevoland zien en zet daarmee het verhaal van het waterschip uiteen.

Het waterschip is het meest karakteristieke vissersschip van de Zuiderzee in de 15e en 16e eeuw. In het midden van het ruim van het waterschip bevond zich een met water gevuld compartiment waarin de gevangen vis levend kon worden bewaard. Kleine gaatjes in de scheepshuid zorgden er namelijk voor dat het water continu ververst werd.

Het waterschip

Waar nu Flevoland en het IJsselmeer liggen, kolkte ooit het woeste water van de Zuiderzee. Het was een druk bevaren binnenzee; vijf eeuwen geleden voeren er dag in dag uit vissersschepen tussen de vele koopvaarders. Zo ook een waterschip, nu ZO31 genoemd. Tot het op een dag, om nog onbekende redenen, op de bodem van de Zuiderzee belandt. Vijfhonderd jaar later graven maritiem archeologen van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) en studenten van de Veldschool Scheepsarcheologie Flevoland het schip weer op. Het is in de tussentijd vernoemd naar de vindplaats (Zuidelijk Flevoland, kavel 31). Met engelengeduld schrapen de archeologen en studenten vier zomers lang klei weg, zodat langzaam maar zeker het 16 meter lange bij 5 meter brede schip weer verschijnt.

Tijdscapsule

Wat ze vinden is een tijdcapsule: een bijzonder inkijkje in het zestiende-eeuwse leven aan boord van het oudste waterschip dat tot nu toe in Nederland gevonden is. De inventarissen van ZO31 en soortgelijke wrakken zijn een schat aan informatie. Van schoenen, een kam tot visgraatjes van de vangst aan boord van het schip. Maritiem archeologisch onderzoek naar scheepswrakken biedt nieuwe inzichten in het leven aan boord en vormt een waardevolle aanvulling op de objecten die een museum bewaart.